NIEUWS

 



Aanvullende verzekering

Zorgverzekeraars hebben zich gehouden aan de afspraak dat zij in 2006 vrijwel iedereen zouden accepteren voor de aanvullende verzekering. Ze hebben de aanvullende verzekering niet gebruikt om via gezondheidsverklaringen zicht te krijgen op eventuele risico’s voor de basisverzekering. Wel moet de voorlichting aan verzekerden verbeteren en moeten verzekerden volledige offertes kunnen aanvragen. Dit stelt de NPCF naar aanleiding van het onderzoek Evaluatie aanvullende verzekeringen 2006 dat zij liet uitvoeren door het Instituut voor Beleid en Management Gezondheidszorg van de Erasmus Universiteit Rotterdam onder 32 zorgverzekeraars.

Bij de acceptatie voor de aanvullende verzekering zijn veel minder vaak gezondheidsverklaringen gebruikt dan in voorgaande jaren. Slechts bij één verzekeraar moet voor de meest gangbare pakketten een gezondheidsverklaring worden ingevuld. Zorgverzekeraars stellen nog maar weinig vragen over specifieke aandoeningen. Wel is regelmatig gevraagd naar het verzekeringsverleden, zoals ‘heeft een verzekeringsmaatschappij ooit uw aanvraag afgewezen of beëindigd?’. Dit kan te maken hebben met de angst van zorgverzekeraars dat de verzekerde de hogere nominale premie niet kan betalen en hij een incassorisico loopt.

Toch zijn er zaken die het voor verzekerden moeilijk maken om van verzekeraar te veranderen.

Zo kunnen verzekerden nog steeds geen volledige offerte opvragen – inclusief eventuele uitsluitingen, wachttijden en premietoeslagen – bij een verzekeraar die een gezondheidsverklaring hanteert. Het kan weken duren voordat de verzekerde weet of hij geaccepteerd wordt voor de aanvullende verzekering of te maken krijgt met beperkende voorwaarden. Als de voorwaarden ongunstig zijn heeft de verzekerde nauwelijks meer tijd om een andere verzekeraar te benaderen gedurende de twee maanden dat kan worden overgestapt. Daarom dringt de NPCF aan op het verstrekken van vrijblijvende volledige offertes. Verzekerden kunnen dan bij verschillende verzekeraars tegelijkertijd nagaan of ze geaccepteerd worden voor het gewenste aanvullende pakket.

Uit het onderzoek blijkt verder dat twee grote zorgverzekeraars - in eerste instantie - een langere looptijd voor de aanvullende verzekering hanteren dan voor de basisverzekering die jaarlijks opgezegd kan worden. Ook moeten gezinsleden vaak dezelfde aanvullende verzekering nemen en is er regelmatig sprake van koppelverkoop: het afsluiten van de aanvullende verzekering zonder basisverzekering is dan niet mogelijk of alleen als een hogere premie betaald wordt.

De voorlichting door verzekeraars kan beter. Ze moeten duidelijk aangeven hoe de acceptatieprocedure verloopt, hoe lang deze duurt en wat de hoogte van premieopslagen is. Verzekeraars moeten verzekerden er op wijzen dat de verzekering binnen twee weken na acceptatie alsnog door de verzekerde kan worden opgezegd als deze bijvoorbeeld via Internet is afgesloten. Deze bedenktijd is vastgelegd in de Wet Financiële dienstverlening in de richtlijn verkoop op afstand, maar de meeste verzekerden zijn niet op de hoogte van deze bedenktijd.

De NPCF zal het gedrag van zorgverzekeraars kritisch blijven volgen. De aanvullende verzekering is tot nu toe niet als instrument voor risicoselectie ingezet. Voor de langere termijn pleit de NPCF voor het beperkt houden van de aanvullende verzekering. Een fatsoenlijk basispakket – het huidige basispakket inclusief fysiotherapie en tandartszorg - is de beste garantie voor solidariteit in de zorg.

 

TERUG